bîçare

Ölüm,saniye,saniye yaklaştığımız son.Kafamızdaki binbir planın üzerine çizgi çeken tükenmez kalem.Birden suratımıza inen tokat.Gecenin en karanlık anında,gafletin en derinleriydeyken uyandım bir hıçkırık sesine.Elde ayakta derman bırakmamacasına vuruyor ölüm haberi.Olduğun yere çöküveriyorsun,sesini kısıyor,soluğunu tüketiyor.

Mahallem,doğduğum,büyüdüğüm yer.Bir kızı vardı mahallemin,herkesin dilindeydi edebi,ana babaya hayrı.İhtiyar gibi ibadet eder,genç gibi sarılırdı dünyaya.Öyle işte birdenbire,ölüm geldi o güzele kondu.İnanamamaktı o ilk anki şaşkınlığın adı.Ve sonra korku sardı içimi yavaş yavaş.Beni en çok ürküten ölümün gerçekliğiyle gözgöze gelmemdi.Aklımın bir köşesine sakladığım ve orada beni sessizce bekleyen son.

Planlar,ümitler,beklentiler hepsi bir anda hiç oluveriyor.

Her ölümün arkasında bir sebep ararız,Elif'in sebebi de trafik kazazı ama gerçekte kaderin kazası.Şimdi yürekler sızlıyor Elif'in ardından ve uykusuz gecelerde sessizce dökülen yaşlar daha bir acı veriyor.Ve dua sıkıntıların ilacı,Allah'ı zikretmekle güçleniyor insan.O'ndan geldik ,yolculuk O'na fikriyle teskin oluyor.Seccadeye değen başlar sabrı içtikçe içiyor bu yangın anlarında,teslimiyetle sönüyor alevler günden güne.Yine de bir yerinde yüreğin küçük bir kıvılcım kalıyor ta ki can bedenden ayrılana dek.

Ateş sadece düştüğü yeri mi yakar?Neden beni de yakıyor düşen her ateş?Halbuki bana hayatım boyunca yanmayı öğrettiler.Teslimsen eğer zalime bile merhamet sende İslam'ın temsilidir dediler.İçimin titrediğini hissetmek nimettir bana.

Ama şimdi başka,bilmiyorum,buz kesmek istiyorum.Çünkü konuşsam duyan yok,sussam gönül razı değil.Ağlayan masumların gözyaşı benim içime akıyor,onların çaresizliği dizimde derman bırakmıyor,bileğimdeki son gücü de bitiriyor.O tükenmişliğin ümitsizliğe döndüğü anda sadece Allah'a dayanarak nefes alabiliyorum.Önüme bakıyorum geceden karanlık bir istikbal.Ve kızım ve çocuklar...Onların yüzündeki her masum gülüş bıçak olup kalbime saplanıyor.

Hayat yine de devam ediyor ve dünya aldırmadan yaşamaya alışmış.Ve insanlık sadece kalıp,hissiyat kalmamış.Benim hakkım,ben haklıyım demeyi huzurluyum demeye tercih ettikten beri,ateşi tutuşturan dönüp arkasını gidiyor.Yananın hesabını sormaya kimisi çekinir,kimisi üşenir,kimisi de yandı diye sevinir.

Ah ölüm ne diyeyim,zordur seninle tanışmak bilirim ama iyi ki varsın!

Resmine bakıyorum,gülüşünü hatırlıyorum.Bir duygudan diğerine geçiyorum anlık vakitlerde.Gülümsüyorum önce sonra buruluyorum.Birden derin bir nefes alıyorum"çok özledim"diyorum.Hasretin acısı aklıma gelmeden daha içime düşüyor.

Çaresizim şimdi ve yorgun.Umut edemeyecek kadar bitkin,ağlayamayacak kadar bıkkın.Saymıyorum çünkü sayılı gün çabuk geçmiyor.Bir doğuşla bir gurub arasına ömrümü sığdırıyorum.

Her yer dar,her yer boğuk. Gözlerim sisli,düşünceler donuk.Sadece Rahman'a yüzüm dönük.Seni bekliyorum...

sen benimle gökyüzünde koşmayı

sen benimle ölürken buluşmayı

paylaşabilir misin

güneşi koklayınca çatlayan bir tohumu

ırmağın yüreğinde çiçeklenen yangını

her akşam yalnızlığı uyandıran toprağı

her sabah bir gölgeyi sevindiren yaprağı

paylaşabilir misin

                                                                                Nurullah Genç

Bayrama günler kaldı,hasretim gittikçe artıyor İbrahim'in sadakat,İsmail'inse sabırla denendiği topraklara. Şimdi Medine sokaklarında daha bir yayılmış olmalı En  Sevgili'nin gül kokusu.

Yalın ayaklı hacılar her adımda Allah'a daha da yaklaşmaktalar. Bir köşeye diz çökmüş Beytullah'ı seyredip ağlamakta çoğu.Bazısı dönmekte,melekler semaya kadar onlara eşlik etmekte.Bazısı secdeye varmakta.İmanları her an daha da artmakta.

Heyecanlı yürekler belkiyorlar şimdi Vakfe'de kıyamı.Bembeyaz mahşeri kalabalığın içinde kaybolup gidecekler,istikamet bir,istekler bir.

Bense tutunamıyorum buralarda.Akşam ezanı okunuyor aklıma Hira geliyor.Uzaktan ışıl ışıl Mescid-i Haram,bir kayanın ucunda serili seccadede oturmak vardı şimdi akşam serini çökmüşken Mekke'ye.Biraz üşümek ve düşünmek.Efendimiz'in dünyadan kaçtığı  o mekanda insan Allah'ı buluyor,azameti ürkütüyor kutsal toprakların.Tam tefekkür edilecek yer diyorsun içinden.

Ya Rasulallah,şimdi önünde diz çökmek isterdim,başımı yerden kaldırmadan ve utanarak kulluğumdan. Seni o kadar yakınımda hissetmedim ben ömrümde,o kadar vardın ki sen dokunsam tutacak kadar gerçektin.Başımı kaldırsam belki bize bakan gözlerini görecektim.

Allah'ım beni ve tüm hasret kalpleri Arafat'ta Vakfe'lerde dualarda buluştur.Mekke'ye Medine 'ye kavuştur ve layık eyle Ya Rabb.