Tek başımıza geldik,tek başımıza gideceğiz
20/12/2009 ·

Ölüm,saniye,saniye yaklaştığımız son.Kafamızdaki binbir planın üzerine çizgi çeken tükenmez kalem.Birden suratımıza inen tokat.Gecenin en karanlık anında,gafletin en derinleriydeyken uyandım bir hıçkırık sesine.Elde ayakta derman bırakmamacasına vuruyor ölüm haberi.Olduğun yere çöküveriyorsun,sesini kısıyor,soluğunu tüketiyor.
Mahallem,doğduğum,büyüdüğüm yer.Bir kızı vardı mahallemin,herkesin dilindeydi edebi,ana babaya hayrı.İhtiyar gibi ibadet eder,genç gibi sarılırdı dünyaya.Öyle işte birdenbire,ölüm geldi o güzele kondu.İnanamamaktı o ilk anki şaşkınlığın adı.Ve sonra korku sardı içimi yavaş yavaş.Beni en çok ürküten ölümün gerçekliğiyle gözgöze gelmemdi.Aklımın bir köşesine sakladığım ve orada beni sessizce bekleyen son.
Planlar,ümitler,beklentiler hepsi bir anda hiç oluveriyor.
Her ölümün arkasında bir sebep ararız,Elif'in sebebi de trafik kazazı ama gerçekte kaderin kazası.Şimdi yürekler sızlıyor Elif'in ardından ve uykusuz gecelerde sessizce dökülen yaşlar daha bir acı veriyor.Ve dua sıkıntıların ilacı,Allah'ı zikretmekle güçleniyor insan.O'ndan geldik ,yolculuk O'na fikriyle teskin oluyor.Seccadeye değen başlar sabrı içtikçe içiyor bu yangın anlarında,teslimiyetle sönüyor alevler günden güne.Yine de bir yerinde yüreğin küçük bir kıvılcım kalıyor ta ki can bedenden ayrılana dek.



